هگمتانه

در كتب تاریخی همواره هگمتانه به عنوان پایتخت مادها معرفی شده است اما جدیدترین لایه‌نگاری در این تپه باستانی ثابت كرد شهر هگمتانه در دوره اشكانیان مورد استفاده بوده و به احتمال زیاد در همان دوره یا زمانی نزدیك به آن ساخته شده است.

تپه هگمتانه در بخش شمالی شهر همدان قرار دارد. هگمتانه نام باستانی شهر همدان است. این شهر باستانی در طول 550 متر و عرض 350 متر با نقشه ساختمانی سازمان یافته ساخته شده است.

هگمتانه كه یونانیان آن را اكباتان می‌خواندند به معنای جای گرد آمدن و محل تجمع است. در كتاب‌های یونانی از این شهر به عنوان پایتخت مادها، هخامنشیان، سلوكیان، اشكانیان و ساسانیان یاد شده است، با این حال تردیدهای بسیاری درباره دوره تاریخی این شهر باستانی وجود دارد. این یافته‌ها نشان می‌دهد شهر هگمتانه در دوره اشكانیان مورد استفاده قرار می‌گرفت.

این یافته‌ها شامل تعدادی سفال با كاربرد خانگی متعلق به دوره اشكانی و سكه‌های مفرغی این دوره تاریخی است.

سازه‌های معماری شهر هگمتانه به احتمال بسیار زیاد در دوره‌ اشكانی یا دوره سلوكی ساخته شده‌اند

در زیر سازه‌های معماری این شهر باستانی یك لایه قطور از خاك دیده شد. به نظر می‌رسد در دوره ساخت سازه‌های فعلی، سطح محوطه با خاكریزی در قسمت‌های گود یكدست شده است.

در دوره‌های گوناگون حیات شهر هگمتانه با ساخت و ساز روی دیوارهای اصلی از فضاهای آن دوباره استفاده شده است.لایه اشكانی این تپه در زیر لایه‌ متعلق به دوره ساسانی قرار دارد و بر روی لایه ساسانی تا دوره متاخر هیچ لایه‌ای دیده نشد.لایه‌های متاخر شناسایی شده در این تپه به دوره قاجار و پهلوی تعلق دارد. لایه‌نگاری در محوطه 100 متری تپه هگمتانه به شناسایی هیچ نشانه‌ای از دوره‌های پیش از اشكانی منجر نشد اما نتیجه‌گیری نهایی درباره دوره تاریخی آن با گسترش مطالعات و لایه‌نگاری در بخش‌های دیگر تپه امكان پذیر است.هر چند درباره زمان دقیق ساخت شهر هگمتانه تردید‌های زیادی وجود دارد اما بسیاری از باستان‌شناسان هگمتانه را به عنوان یكی از پایتخت‌های شاهان ماد معرفی می‌كنند.شهر هگمتانه‌ای كه در كتاب‌های یونانی و ایرانی از آن به عنوان پایتخت مادها یاد شده، ممكن است یكی از تپه‌های باستانی دیگری باشد كه در شهر همدان و در اطراف تپه هگمتانه فعلی قرار دارند. هیچ یك از این تپه‌ها تاكنون مورد كاوش‌های باستان‌شناسی قرار نگرفته‌اند.

منبع:تبیان همدان

زیگورات چغازنبیل

شهر چغازنبیل

محدوده‌ی حکومت ایلامی‌ها خوزستان، لرستان، پشت‌کوه و کوه‌های بختیاری بود که از غرب به دجله، از شرق به قسمتی از پارس، از شمال به راه بابل و همدان و از جنوب به خلیج فارس محدود می‌شد و پایتخت آن شهر باستانی شوش بود.

با به حکومت رسیدن اونتاش نپیریشا (Untash Napirisha) در قرن 13 قبل از میلاد (1340–1300 قبل از میلاد)، چغازنبیل به عنوان پایتخت مذهبی و سیاسی ایلامی‌ها در نزدیکی رود دز ساخته شد و دوراونتاش (Dur Untash) نامیده شد. دوراونتاش به معنای قلعه‌ی اونتاش است. در بعضی از متون به خط میخی این شهر ال‌اونتاش (Ul Untash) ذکر شده که به معنی شهر اونتاش است.

این شهر از سه حصار تودرتوی خشتی تشکیل شده و دروازه‌ی اصلی آن بر روی حصار بزرگ در ضلع شرقی قرار دارد. در حد فاصل حصار اول و دوم کاخ‌های شاهی و آرامگاه‌های سلاطین ایلام قرار دارند. در بین حصار دوم و سوم بقایای تصفیه‌خانه‌ی آب دیده می‌شود که جزو قدیمی‌ترین تأسیسات آب‌رسانی به شمار می‌رود. آب آن از رودخانه‌ی کرخه در فاصله‌ی چهل و پنج کیلومتری از طریق کانالی تأمین می‌شد. در مرکز حصار سوم معبد اصلی (زیگورات) قرار دارد.

چُغازَنبیل

 نیایشگاهی است باستانی که در زمان ایلامیها ساخته شده است. چغازنبیل بخش به‌جا مانده از شهر دوراونتش است. این سازه در 1979 در فهرست میراث جهانی یونسکو جای ‌گرفت. این نیایشگاه توسط اونتاش گال (پیرامون 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ عیلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، نگهبان شهر شوش، ساخته شده است.

مکان جغرافیایی زیگورات (معبد هرمی شکل چند طبقه) چغازنبیل در 45 کیلومتری جنوب شهر شوش در نزدیکی منطقه باستانی هفت تپه می باشد . ( در محور اصلی شوش به اهواز ) بلندی آغازین آن 52 متر و 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2طبقه و نیم از آن باقی مانده است. «چغازنبیل» که نام باستانی این بنا بشمار می‌آید، واژه‌ای محلی و مرکب از دو واژه چُغا (به معنای تپه در زبان لری) و زنبیل است که اشاره ای است به مکان معبد که سابقا تپه بوده و آن را به زنبیل واژگون تشبیه می‌کردند. این مکان نزد باستانشناسان به دور-اونتَش معروف است که به معنای دژِ اونتش است. اونتاش گال پادشاه عیلامی است که دستور ساخت این شهر مذهبی را داده است. بنای چغازنبیل در میانه این شهر واقع شده است و مرتفع‌ترین بخش آن است.

بلندی آغازین این بنا 52متر در قالب5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها دو طبقه و نیم از آن باقی مانده است. مسیر دستیابی به چغازنبیل از طریق جاده اهواز به شوش است اما مکان آن دقیقاً بین شوشتر و شوش وجنوب شهر دزفول در کناره رود دز قرار دارد و این خود حکایت از این دارد که در زمان ایجاد زیگورات شهرهای دزفول (روناش) و شوش و شوشتر هر سه وجود داشته اند. این نیایشگاه توسط اونتاش ناپیریش (حدود 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ عیلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، الهه نگهبان شهر شوش، ساخته شده است. و در حمله سپاه خونریز آشور بانیپال به همراه تمدن عیلامی ویران گردید.

قرنهای متمادی این بنا در زیر خاک به شکل زنبیلی واژگون مدفون بود تا اینکه به دست رومن گیرشمن فرانسوی در زمان پهلوی دوم از آن خاکبرداری گردید. گرچه خاکبرداری از این بنای محدب متقارن واقع شده در دل دشت صاف موجب تکمیل دانش دنیا نسبت به پیشینه باستانی ایرانیان گردید اما پس از گذشت حدود 50 سال از این کشف، دست عوامل فرساینده طبیعی و بی دفاع گذاشتن این بما در برابر آنها آسیبهای فراوانی را به این بنای خشتی - گلی وارد کرده و خصوصا باقیمانده طبقات بالایی را نیز دچار فرسایش شدید کرده است.

منبع:میراث فرهنگی وگردشگری-وب سایت چغازنبیل

شهر باستانی گور

شهر گور یا شهر فیروزآباد، در 100 كیلومتری جنوب شیراز یكی از پرجاذبه‌ترین و گمنام‌ترین شهرهای گردشگری ایران است. فیروز آباد تا قبل از حمله اسكندر به ایران، شهر گور نامیده می‌شد.اسكندر مقدونی این شهر را كاملا ویران كرد و قرن‌ها بعد از اسكندر، اردشیر موسس سلسله ساسانی این شهر را احیا و آباد كرد، اما در حمله تازیان به ایران این شهر دوباره ویران شد.

فیروزآباد كه قدیم آن را گور می‌نامیدند به روزگار كیانیان شهر بزرگی بوده و حصاری عظیم داشت.از دیدنی‌های این شهر می‌توان به قلعه دختر، كاخ ساسانی و برج آتشكده و بقایای شهر گور اشاره كرد.

شهر ساسانی گور نخستین شهر دایره‌ای شکل ایران محسوب می‌شود که به دستور اردشیر بابکان ساخته شده است.

کاوش‌های باستان شناسی در این شهر ساسانی برای نخستین‌بار در سال جاری توسط دیتریش هوف، باستان‌شناسی آلمانی آغاز شده است.

این شهر چهار دروازه اصلی داشته است. این دروازه‌ها عبارتند از باب مهر که از طرف شرق، باب بهرام که از طرف غرب‌، باب هرمز که دروازه شمالی محسوب می‌شده و در آخر نیز باب اردشیر که از طرف جنوب باز می‌شده است.

از جمله یافته‌های مهم باستان شناسی در شهر گور، کشف دروازه تخت نشین بوده است که شباهت زیادی به سر درهای تخت جمشید دارد.

رنگ‌های به کار رفته در این کف همچنان سالم هستند و توجه ساسانیان را به استفاده از رنگ های متنوع در معماری نشان می‌دهد.

منار شهر گور:

در وسط شهر گور، مناری 4 گوش با مصالح لاشه سنگ و ملاط گچ به ارتفاع 30 متر احداث گردیده است.

در خصوص ساخت این مُنار نظریه‌های مختلفی ارائه شده است:

• منار به عنوان سمبل قدرت پادشاه

• منار، جهت دایره درآوردن و ساختن شهر

• محل ارتباط با قلعه دختر جهت اطلاع از حملات دشمن

• محل نیایش

رصدخانه شهر گور:

قدیمی‌ترین رصدخانه ایران، در کنار نقوش رنگی شاهزادگان ساسانی در شهر گور فیروزآباد قرار دارد.این رصدخانه شاهکاری از دانش ایران در آن عصر محسوب می‌شود.

پروفسور دیتریش هوف در حفاری شهرگور فیروزآباد فارس به سازه‌ای دایره‌ای‌شکل رسید که پس ‌از مطالعه، مشخص شد، قدیمی‌ترین نمونه از رصدخانه‌های به‌دست آمده در ایران و از آن دوران ساسانی است.

نمونه‌های همانندی از این سازه در دهلی و جیپور هند هست؛ ولی باتوجه به این‌که رصدخانه مراغه مربوط به دوره ایلخانان مغول و نزدیک 300 سال پس‌از رصدخانه شهرگور بنا شده است، این سازه، قدیمی‌ترین رصدخانه ایران به‌شمار می‌رود.

برج ستاره‌شناسی پیدا شده در شهر گور، از خشت و گل و کاملاً تندرست است. قطری نزدیک 65/5 متر دارد که روی آن، 12 نشانه از علامت‌های بکار گرفته شده در اندازه ‌گیری‌های رصدی و سکوهایی نموداری، هست.

شهر گور در دوران ساسانی و از زمان پادشاهی اردشیر بابکان بنا شده و تا دوران اسلامی در حکومت عضدالدوله دیلمی بر فارس که نام آن به فیروزآباد تغییر می‌کند، اهمیت فراوانی داشته است.

فارس در سده چهارم هجری قمری یکی ‌از پیش‌تازان دانش اخترشناسی در سراسر ایران بوده و شهرگور نیز در این سده، هنوز اهمیت داشته است.حتی ابوریحان بیرونی نیز نوشته که رصد دایره البروج با وسیله‌ای به قطر 123 سانتی‌متر در شیراز انجام شده که آن وسیله را در سازه به‌دست آمده در شهرگور، کار می‌گذاشتند.

نقش چهار شاهزاده:

چهار شاهزاده ساسانی برای اولین‌بار روی یکی از دیوارهای بدست آمده از این شهر کشف شد.این چهار شاهزاده را دو زن و یک مرد جوان به همراه نوجوانی تشکیل می‌دهند.

منبع: همشهری آنلاین

اطلاعیه

با عرض سلام خدمت دانشجویان محترم رشته جغرافیا

CD محتوی 500 مقاله در مورد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری در حال آماده شدن می باشد علاقه مندان جهت خرید این CD  می توانند در  بخش نظرات آمادگی خود را اعلام کنند.

( در بخش نظرات شماره موبایل و آدرس ایمیل خود را وارد کنید حتما" نظر به صورت خصوصی باشد )

اطلاعیه

با عرض سلام خدمت دانشجویان محترم رشته جغرافیا

CD محتوی 500 مقاله در مورد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری در حال آماده شدن می باشد علاقه مندان جهت خرید این CD  می توانند در  بخش نظرات آمادگی خود را اعلام کنند.

دیوارهای شهر، دفتر خاطرات شهروندان

هر آدمی، از وقتی كه دست چپ و راستش را از هم تشخیص می دهد عاشق نقاشی كشیدن روی دیوار می شود. این حرف از من نیست و آن را روان شناسان كودك و مربیان گفته و توصیه كرده اند كه كودك از نقاشی روی دیوار بازداشته نشود. دلیل دیگری كه برای علاقه افراد به خط خطی كردن دیوار می توان ذكر كرد، سیاسی بودن بالقوه انسان است. انسان بالقوه سیاسی، تمایل دارد حرف های درونش را به گوش دیگران برساند و بالاتر از همه آن ها را فریاد بزند و برای این كار چه چیزی بهتر از نوشتن روی دیوار خانه همسایه ها؟ از شوخی كه بگذریم، نقاشی دیواری همیشه یك فرم هنری مورد توجه بوده و هنرمندان صاحب نام با كار كردن در این رشته سبك های متنوعی را در آن باب كرده اند. نمونه قابل توجه آن در كشور خودمان، نقاشی های عقیدتی - سیاسی است كه تا همین چندی پیش بر دیوارهای شهر كشیده می شد و مضمون آن معمولا جنگ و انقلاب و ارزش های اسلامی بود و با جمله ای از امام (ره) یا یكی از مسئولان مملكتی همراه می شد... این ها همه اشكال رسمی نقاشی دیواری است كه از تولید آن هدفی دنبال می شود و خود اثر هم طبعا واجد حداقل كیفیت تصویری و معنایی است. اما زمانی كه افراد خودسرانه و حتی با وجود ممنوع بودن كشیدن نقش و نگاری بر دیوارها دست به خلق نقاشی های دیواری می زنند چه؟ این ها را چه باید نامید، نقاشی؟ یادگاری یا خط خطی؟ حتما شما حتی برای یك بار هم كه شده، جایی یادگاری نوشته اید. با ادب ها معمولا یادگاری هایشان را در دفتر خاطرات یا اول كتاب مورد علاقه شان می نویسند؛ اما آن هایی كه بی تعارف ترند هر جا كه دستشان برسد خط خطی می كنند كه آن هم خالی از لطف نیست.شاید تا به حال دست نوشته یا یادگاری از سال های دور را تجربه كرده باشید و چنان چه این اثر از عزیزی از دست رفته باشد، دیده اید كه چه حس عمیق و متفاوتی از غم و شادی در شما برمی انگیزد.یادگاری های روی دیوار، از آن جا كه معمولا نویسنده اش معلوم نیست و احتمال دارد به تاریخی بسیار دور برگردد، از دیگر نوشته ها جالب ترند. در كشورهای قانون مند(!) نوشتن یادگاری و به خصوص شعار روی دیوار مكان های عمومی شدیدا ممنوع است، منتهی در همان خارجه هم بعضی جاها سختگیری هایشان را كنار گذاشته اند، تا ببینند مردمی كه این قدر تشنه خط خطی كردن دیوارند، چه می كنند و چه اثری به وجود می آورند. در یك شهر نسبتا قدیمی مثل بیرجند به خصوص در محله های شمال شهر شاید بشود نمونه های جالبی از دیوار نوشته ها را پیدا كرد، كه برخی متعلق به سال ها پیش باشند. منتها در این زمان با سخت گیریهای شهرداری و وسواس صاحبخانه ها و همین طور نوع مصالح بنای ساختمان ها، عمر این یادگاری ها كم كم دارد به سر می آید و باید سراغشان را در محله های در هم بر هم گرفت.در میان دیوار نوشته های این جور محله ها، تكرار اسم ها مقام اول را از جهت كثرت دارد. هر جایی كه بروید، بچه های محل با اسپری و رنگ و گچ، اسمشان را تك تك یا با هم و بی لقب یا با لقب، نوشته اند تا حق ملك، آب و گلشان را به رخ غریبه ها بكشند. حسین، ابوالفضل، محمود، داوود، اصغر، علیرضا، محمد، میلاد و... خلاصه عددشان بیرون از شمار است و یادداشت كردنشان حوصله می خواهد. چشمت كه به این همه اسم می افتد در می مانی كه اصلا ممكن است این همه آدم توی این محله باشند. از اسم كه بگذریم، شعارهای فوتبالی مقام دوم را به خود اختصاص داده اند، با بررسی این شعارها دستگیرت می شود كه بچه های این محل همه طرفداران تیم های داخلی اند و طبق معمول دعوایشان بر سر آبی و قرمز است. می بینی كه اهالی یك كوچه طرفدار پرسپولیس هستند و آن كوچه استقلال را به لقب سرور مفتخر كرده است.نوشته های عاشقانه نیز سهمی از دیوارهای این محله ها را به خود اختصاص داده اند. هرجا نوجوان (یا بزرگسالی، چه كسی می داند؟) از عشق سر خورده، چاره خود را در افشای راز دلش بر دیوار خانه معشوق یا فرق نمی كند، یكی از دیوارهای محل یافته است.جا به جا عكس قلب های تیر خورده و خون چكان است كه بیننده رهگذر را متاثر می كند و دلش را به حال این نوشكفته های پرپر به درد می آورد! بعضی جاها عاشق بیچاره از صبوری به تنگ آمده و درد دل یا بد و بیراهی هم چاشنی اشكال عاشقانه اش كرده است. در جایی دیگر جمله فاضلانه ای به صورت دستورالعمل برای خوب زندگی كردن آمده: (عشق یعنی زندگی، زندگی یعنی عشق) اما گویا كسی كه این جمله را خوانده چندان خوشش نیامده كه فحشی غیرقابل تكرار نثار نویسنده اش كرده است! روی دیوار دیگری، نویسنده، عشق مادی و معنوی را قاطی كرده و با كلمه های مكرر، بافتی به وجود آورده كه از میان آن، كلمه Love مشهود است.روی دیوار یك خانه هم مصراعی از یك ترانه روز را نوشته اند (عمرا اگه لنگه ام را پیدا كنی) و در دیوار آن طرفی تاكید كرده اند؛ عمرا. جملات خاص بر دیوار هر كوچه علاوه بر این كه نشانه دهنده خلقیات افراد آن قسمت است می تواند در شناخت مناسبات قدرت میان ساكنان كوچه هم مفید واقع شود. در هر كوچه، بنابه این كه اسم چه كسی بیشتر از همه تكرار شده، كدام خانه را بدتر از همه با رنگ و اسپری سیاه كرده اند یا چه كسی بیشتر از همه فحش خورده، می شود فهمید كی به كی است، دنیا دست كیست و در این محل چه كسی زورش به دیگران می چربد.    روزنامه خراسان

معرفی شهرهای بزرگ جهان

"برزیلا" پایتخت کشور برزیل با جمعیتی برابر با 2.333.108 نفر است.^[۱]. این شهر در ناحیهِ فدرال برزیل واقع است و بلدیل برنامه‌ریزی شهری ، معماری خیره کننده‌اش و رشد جمعیت سریعش مشهور است .در انگلیسی، تفکیک‌کننده در i اغلب حذف می‌شود و نام آن بصورت Brasilia' نوشته می‌شود.

 مكان

Government buildings in downtown Brasília

برزیلا در یک ناحیهِ فدرال توسطJuscelino Kubitschek در داخل ‌ایالت گویاس ایجاد شد. در شرق ناحیه رودخانهِ پرتو و در غرب آن رودخانهِ دسکوبرتو قرار دارد. برزیلا در پلانالتو بر روی فلاتی با ارتفاع 1000 متر واقع است. فاصلهِ برزیلا از گویانیا 207 کیلومتر، از سالولدور 1.531 کیلومتر، از ریو دی یانیرو 930، از بلو هریزانت 716 و از سائو پائولو بیش از 1.015 کیلومتر است.

آب و هوا

برزیلا زمستان‌های خشک و تابستان‌های مرطوب دارد. در دورهِ خشک، رطوبت نسبی هوا در گرم‌ترین ساعات روز به سطح بحرانی می‌رسد. حداقل میانگین دما در برزیلا 28 درجهِ سانتیگراد (82درجهِ فارنهایت) است. طی فصل خشک، دما کاهش می‌یابد و می‌تواند در ماه جولای به سطح 13 درجهِ سانتیگراد (55درجهِ فارنهایت) برسد. حداکثر میانگین دما 25 درجهِ سانتیگراد (77درجهِ فارنهایت) است

میانگین دما 20.5 درجهِ سانتیگراد (69درجهِ فارنهایت) است. سپتامبر گرم‌ترین ماه است که میانگین بالاترین دما در این ماه 28 درجهِ سانتیگراد (82درجهِ فارنهایت) و میانگین پایین‌ترین دما 16سانتیگراد (61درجهِ فارنهایت) است. جولای خنک‌‌ترین ماه است که میانگین بالاترین دما در این ماه 25 درجهِ سانتیگراد (75درجهِ فارنهایت) و میانگین پایین‌ترین دما 13سانتیگراد (55درجهِ فارنهایت) است. اختلاف ماهانهِ میانگین بالاترین دما حدود 3 درجهِ سانتیگراد (35درجهِ فارنهایت) و اختلاف ماهانهِ میانگین پایین‌ترین دما 5 درجهِ سانتیگراد (39درجهِ فارنهایت) است.

کمترین دمای ثبت شده برابر 5/0 درجهِ سانتیگراد (33درجهِ فارنهایت) و بیشترین معادل 1/34 درجهِ سانتیگراد (93درجهِ فارنهایت) است.

دولت

ناحیهِ فدرال دارای دولت خودمختار ونیروهای قانونگذار است، اما شاخهِ قضایی توسط اتحادیه تایید می‌شود. حاکم بخش مستقیما برای یک دورهِ 4 ساله انتخاب می ‌شود. قوانین محلی توسط یک انجمن قانونگذاری تصویب و صادر می‌شوند که آنها نیز توسط مردم محلی انتخاب می‌شوند. این ناحیه از بسیاری لحاظ‌ها مشابه یک ایالت فدرال است. این ناحیه هم در کنگرهِ نمایندگان (Câmara Federal)و هم در مجلس سنای ملی نماینده دارد.

علاوه بر این، برزیلا مقر دولت فدرال کشور است.(محل کار رئیس‌جمهوری) و وزارتخانه‌ها که در امتداد محور تاریخی قرار دارند مقر شاخهِ اجرایی هستند.سران قضایی و مقننه نیز در همین محل قرار دارند.

یک شهر طرح ریزی شده===== پیشینه

The National Congress in Brasília.

رئیس‌جمهورJuscelino Kubitschek فرمان ساخت برزیلا را داد و در واقع یکی از مفاد قانون اساسی کشور را که در مورد این بود که مرکز کشور باید به مکان دیگری غیر از ریو دی یانیرو منتقل شود را به اجرا درآورد. طراح شهری اصلی برزیلا Lúcio Costa بود. اسکار نیمیر معمار اصلی اغلب ساختمان‌های دولتی و روبرتو برل مارکس طراح مناظر طبیعی برزیلا بود. طراحی این شهر بر پایهِ نظریات لی کوربسیر استوار بود. برزیلا طی 41 ماه ساخته شد و ساخت آن از سال 1956 تا 21آوریل سال 1960 یعنی زمان افتتاح رسمی آن بطول انجامید.

از سال 1763 تا 1960 شهر ریو دی یانیرو پایتخت برزیل بود، و منابع غالبا در ناحیهِ جنوبی کشور متمرکز بودند. برزیلا از لحاظ موقعیت جغرافیایی در مرکز کشور قرار دارد که در واقع پایتختی است که از لحاظ جغرافیایی خنثی است. نظریهِ ایجاد پایتخت برزیل در داخل مربوط به قانون اساسی در 1891 می‌شود که در آن دقیقا عنوان شده بود که بخش فدرال باید کجا باشد، اما خود محل تا سال 1922 تعریف نشده بود. موقعیت برزیلا باعث توسعهِ ناحیهِ مرکزی برزیل شده و تمامیت بهتری در قلمروی برزیل ایجاد می‌کند.

طبق یک افسانه، کشیش ایتالیایی گیوانی ملچیر بویکو دارای رویایی در مورد آینده بود که مربوط به شهری در آینده می‌شد که مشابه موقعیت برزیلا است. امروزه، در برزیلا اشارات بسیاری به این عالم که فرمان سیلسیان را بنیاد نهاد وجود دارد. این نام به یکی از کلیساهای اصلی نیز داده شده است.

طراحی

طرح لوسیا کوستا برای شهر طرحی مبسوط و جامع بود. در این طرح پیش‌بینی شده که کدام مناطق باید مسکونی بوده و کدام مناطق نیز باید تجاری باشد. در این طرح محدوده قرار گرفتن واحدهای صنعتی، محل احداث ساختمان‌های خاص، ارتفاع ساختمان‌ها و موارد دیگری نیز پیش‌بینی شده است.

مبنای طراحی شهر یک صلیب ساده بوده است. به گفته خود کوستا: این طرح "از ژست فردی که محل مالکیت خود را امضا می‌کند اقتباس شده است: دو تبر که با هم زاویه قائمه می‌سازند، نشان خود صلیب" [1] اما، این صلیب باید با مکان‌نگاری محلی انطباق داشته باشد، همانند اینکه در این طرح نقشه‌هایی برای احداث دریاچه مصنوعی مشهود بود، و شهر نیز به شکل یک هواپیمای دارای بال‌های ثابت در آمد.

دماغه هواپیما وزارت‌خانه‌ها، ساختمان‌های دولتی، سنا، مجلس نمایندگان و کلیسای جامع پیشرو که توسط اسکار نیمیر طراحی شده است را در خود جای داده است. برج بلند تلویزیونی برازیلیا نیز که دارای چشم‌انداز زیبایی از شهر و دریاچه آن است در این بخش احداث شده است.

بالهای هواپیما بالهای شمال و جنوب نام گرفته است: هر یک از این بالها تقریبا هفت کیلومتر طول دارد. خیابان بین دریاچه و بالها با توجه به شمالی یا جنوبی بودن بالها L4 جنوب یا L4 شمال نام گرفته‌اند.

National Senate

خیابان مرتفع، دارای سرعت بالا، که ایکسو رودوویاریو نام دارد، با عبور از زیر یک ایستگاه اتوبوس دو بال را به هم متصل می‌کند، در این بخش بانک و هتل قرار گرفته‌اند. نشانی‌های حوزه 100 و 300 در سمت غربی ایکسو، و نشانی‌های حوزه‌های 200 و 400 در سمت شرقی واقع شده‌اند. در این خیابان‌ها محلات مسکونی متشکل از بلوک‌های آپارتمانی با نام سوپر کوادرای جنوبی یا سوپر کوادرای شمالی احداث شده است. این بلوک‌ها از ساختمان‌های سه تا شصت طبقه تشکیل شده است. هر کدام از دو بلوک دارای یازده ساختمان است که هر ساختمان توسط حروف الفبای خاص خود مشخص شده و در فاصله بین دو بلوک مدارس و کلیساها واقع شده است. خیابان‌های تجاری بلوک‌های سوپر کوادرا را از یکدیگر جدا می‌کند.

در مجاورت فرودگاه بین‌المللی رئیس جمهور جوسلینو کوبیتچک (فرودگاه برازیلیا) باغ‌وحشی قرار دارد که دارای جانوران بومی سرادو است. سفارت‌خانه‌ها، باشگاه‌های تفریحی و خانه‌های مجلل دریاچه را در خود محصور کرده است، و یک پارک بزرگ که 'پارک دا سیداد' (پارک شهر) نام دارد، فضایی را که بسیار برای دوچرخه‌سواری، پیاده‌روی و تماس با طبیعت مورد نیاز است فراهم می‌کند.

یکی از انتقادات اصلی که در مورد شهر برازیلیا به عمل می‌آید این است که این شهر بر اساس مقیاس پیاده‌روها طراحی نشده است. با ظهور عصر خودرو، یعنی زمانی که شهر در حال ساخت بود، به پیاده‌روها توجه چندانی نشد. در طرح اصلی هیچگونه چراغ راهنمایی پیش‌بینی نشده بود و تمام خودروها برای آنکه با ترافیک مواجه نشوند از روی پلها و از داخل تونلها عبور می‌کردند. امروزه، 200,000 نفر در طرح آزمایشی ساکنند، و با کهنه شدن سریع این طرح، شهر راه‌حل آموزشی جدیدی یافت: هزاران محل خط کشی عابر پیاده در خیابان‌ها ایجاد شد، و از این طریق راه عابران پیاده کوتاه‌تر شد. برای برطرف کردن این مشکلات متروی برازیلیا اخیرا احداث شده است، اما هنوز ایستگاه‌های متعدد زیادی به صورت ناتمام باقی مانده است. خط بال شرقی تکمیل شد، این خط تا شهر اقماری تاگوواتینگا ادامه می‌یابد. درحالیکه حمل و نقل عمومی تقریبا فراوان است، خودرو همچنان یکی از محبوبترین ابزار حمل و نقل در برازیلیاست.

یکی دیگر از انتقاداتی که به شهر برازیلیا وارد است جابجایی ساکنان فقیر به شهرهای اقماری بسیار دور همچون سانتا ماریا دو سواکوی، سائو سباستیائو، گاما، سیلاندیا و سوبرادینهو است. اتوبوس‌ها و سیستم انتقال سریع زمینی این شهرها را به مرکز متصل می‌کند. ساکنان این شهرک‌های اقماری به دلیل سیاست سکونتی که فرماندار خوواکیم روریز اتخاذ کرده است، در شرایطی پایین‌تر از شرایط ساکنان طرح آزمایشی زندگی می‌کنند. در طرح آزمایشی مردم از دیگر نقاط کشور در ازای املاکی اندک به پایتخت کشانده شدند و مرزهای ناحیه فدرال را پر کردند. زمانی که از برازیلیا حرف می‌زنیم، معمولا این شهرک‌های اقماری کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند، گرچه جمعیت آنها بسیار بیشتر از جمعیت طرح آزمایشی است. با این وجود برازیلیا همچنان دارای بالاترین شاخص توسعه انسانی در برزیل است.

به موجب طرح اولیه -- که برازیلیا باید از آن متابعت کند – این شهر همواره تحت ساخت و ساز قرار دارد.

یونسکو برازیلیا را مرکز میراث جهانی نامیده است. صخره‌های مرتفع در این شهر یافت، و متاسفانه، تخریب شده است.

زندگی شبانه

گفته می‌شود برازیلیا در شب شهری مرده است، چرا که در شب به خصوص جوانان کار چندانی برای انجام دادن یا مناطق خاصی برای رفتن در اختیار ندارند. گرچه این نکته در اوایل زمان احداث این شهر صحت داشت (برخی بر این باورند که همین مساله منجر به شکل‌گیری باندهایی همچون لجیائو اربانا و کپیتال اینیشیال شده است)، امروزه زندگی شبانه پررونقی در شهر پا گرفته است.

در اصل در بخش‌هایی از شهر که قرار بود مشروب‌فروشی‌ها و میکده‌ها احداث شود، بخش تفریحی شمال و بخش تفریحی جنوب احداث شدند. امروزه خیابان‌های تجاری بین سوپر کوادراها دست‌کم دارای یک میکده یا رستوران است، در حالی که تنها معدودی از آنها دارای این نوع ساختار تجاری هستند. تنها در بخش طرح آزمایشی بیش از 300 میکده و رستوران است و اخیرا تعدادی کلوپ‌های شبانه نیز در این منطقه افتتاح شده است.

افراد سرشناس متولد برازیلیا

الگو:Sect-stub

·         لیلا باروس، والیبالیست

·         ربکا گوسمائو، شناگر

·         کاکا، فوتبالیست (در حال حاضر بازیکن آ ث میلان)

·         لوسیمار فریرا دا سیلوا|لوسیو، فوتبالیست (در حال حاضر بازیکن بایرن مونیخ)

·         تاتیانا لموس، شناگر

·         آنا پائولا پادرائو، روزنامه‌نگار

·         هودسون د سوزا، دونده مسافت متوسط

·         ماریلسون گومز دوس سانتوز، ورزشکار حرفه‌ای، برنده ماراتن

                                                            وین اتریش

وین پايتخت جهانی موسیقی
وین در همه روزهای سال پذیرای عده زیادی از جهانگردان است و در سال حدود ۷ میلیون توریست از آن بازدید می‌کنند که بر اساس آمار، در سال ۲۰۰۴ این جمعیت چیزی در حدود ۵/۳ میلیون نفر بوده‌است. موزه ملکه سی‌سی یکی از موزه‌های معروف وین است. کلیسای سنت‌استفان با قدمتی ۹۰۰ ساله بزرگ ترین کلیسای شهر به شمار می‌رود و در مرکز شهر قرار دارد. قصر شونبرون نیز از دیدنی‌ترین جاهای وین است که در دوره باروک و حدود سال ۱۷۰۰ میلادی بنا شده‌است و در آن سالنی قرار دارد که به سالن ایرانی مشهور بوده و معماری آن نیز به سبک معماری ایرانی است
توضیحات و تصویر در ادامه مطلب.....